Istotną barierą na drodze do zwiększenia aktywności zawodowej Polek jest niski poziom dostępu do usług opiekuńczych. Nasz kraj może się „pochwalić” jednym z  najniższych wskaźników w Europie. Pociechy do 3 roku życia stanowią u nas jedynie 2% dzieci objętych opieką w instytucjach. Dla porównania, przykładowo w Szwecji jest to aż 39,5%. Równie niekorzystnie kształtuje się sytuacja jeżeli chodzi o małych Polaków wieku 3-5 lat. Tylko 36,2% korzysta z opieki instytucjonalnej, podczas gdy we wspomnianej już Szwecji jest to 86,6%. Inną przeszkodą jest także zbyt mała liczba miejsc w żłobkach czy przedszkolach, które nie są w stanie przyjąć wszystkich chętnych.

Krajem, z którego Polska mogłaby brać przykład jest Holandia. Ostatnie dziesięciolecia zaowocowały tam zmianami w pojmowaniu ról społecznych obu płci. Przyczyniło się to do ustabilizowania zatrudnienia na wysokim poziomie oraz częstej pracy nie na cały etat. Zatrudnienie kobiet i ich aktywność na rynku jest tam postrzegana jako zjawisko pozytywne dla gospodarki kraju. Dlatego też polityka państwa wpiera niestandardowe formy aktywności, między innymi, gwarantując  poprzez ustawodawstwo wszystkim pracownikom równy status. Polska nigdy nie będzie drugą Holandią, choćby dlatego, że każde państwo musi znaleźć swoją własną drogę do sprawnego funkcjonowania i dobrobytu. Ale czy uda nam się kiedykolwiek doprowadzić do tak wysokiego zatrudnienia kobiet jakim może pochwalić się ojczyzna Vincenta van Gogha?

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: