Prawie połowa Polek i Polaków jest zdania, że kobiety pracujące zawodowo spotykają się z większym szacunkiem niż gospodynie domowe. Jedynie ok. 4% prezentuje zupełnie przeciwny pogląd, podczas gdy mniej więcej 2/5 nie dostrzega różnicy. Szacunek, okazywany kobiecie w związku z jej aktywnością zawodową, jest zróżnicowany w zależności od tego gdzie pracuje, jakie ma kwalifikacje i poziom wykształcenia. O słabszej sytuacji płci pięknej świadczą niższe niż w wypadku mężczyzn wskaźniki zatrudnienia i aktywności zawodowej oraz wyższa stopa bezrobocia.

Na obraz kobiet pracujących lub aktywnych zawodowo w Polsce składa się kilka uwarunkowań. Po pierwsze, poziom wykształcenia, umiejętności oraz posiadane kwalifikacje, są potencjałem pracownika, stanowiącym o jego przydatności potencjalnemu pracodawcy. Czynnik ten, jest fundamentem kształtowania statusu kobiety pracownika. Im wyższy poziom kwalifikacji i wykształcenia tym bardziej jest ona aktywna na rynku pracy. Kwalifikacje zawodowe i udokumentowana edukacja na wyższym szczeblu mają również znaczenie, jeżeli chodzi o poziom, rodzaj i stabilność zatrudnienia, wysokość bezrobocia, a także dyskryminację ze względu na płeć. W oczywisty sposób, im wyższe i lepsze kwalifikacje kobiety, tym jej sytuacja ze względu na potencjalne miejsce pracy i zatrudnienie jest korzystniejsza, a ona sama w mniejszym stopniu narażona na bycie dyskryminowaną.

Poziom wykształcenia i zakres kwalifikacji Polek bardzo silnie wiąże się z ich wiekiem. Młodsze kobiety, obecne 30latki i 20latki, osiągają wyższy pułap niż ich mamy lub babcie. Wiąże się to nie tylko z ogólną tendencją wzrostu poziomu wykształcenia w społeczeństwie, ale również z wychodzeniem pań z roli tylko i wyłącznie „kury domowej”. Mimo to, sytuacja rodzinna pozostaje istotnym wyznacznikiem przydatności i potencjału kobiety jako pracownika. Pracodawcy zwracają uwagę na stan cywilny kobiet, zaangażowanie w związek partnerski, posiadanie dzieci lub planowanie potomstwa, a także postrzeganie tradycyjnego podziału ról płci, wypływającego z kultury i obyczajowości. Obawiają się oni zatrudniania kobiet, które są w wieku rozrodczym, ponieważ mogą zajść w ciąże i stać się tym samym bezproduktywne. Równocześnie osoby po 45 roku życia, a nawet młodsze, mają trudności ze znalezieniem zatrudnienia, gdyż w ramach kryteriów rynku pracy są już „stare”.

Zasady, według których ocenia się pracę kobiet i mężczyzn, nie są takie same. Od pań wymaga się więcej argumentów, świadczących o tym, że są dobrymi pracownikami, jak np. wyższego wykształcenia, więcej doświadczenia, czy też szerszej gamy umiejętności. Na szczęście, kobiety mają świadomość tego, że ranga posiadania wyższej edukacji i profesjonalnych kwalifikacji zawodowych ma ogromny wpływ na kształtowanie ich statusu jako pracownika, i robią coraz więcej w kierunku poprawienia swojej sytuacji.

 Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: