We współczesnej Polsce, podobnie jak wielu innych europejskich krajach,  kobiety są liczniejszą częścią społeczeństwa. Według najnowszego Narodowego Spisu Powszechnego w 2002 roku stanowiły one 51,5% całej populacji. Jednakże większa liczebność płci pięknej nie gwarantuje jej w żaden sposób przewagi w zajmowaniu stanowisk i odgrywaniu znaczącej roli w sferze życia publicznego.

Kierownicze stanowiska

W 2006 roku CBOS przeprowadziło sondaż, który miał na celu ukazanie postaw polskiego społeczeństwa względem udziału kobiet w życiu publicznym. Jedno z pytań brzmiało: „Czy pana(i) zdaniem, więcej, tyle samo czy też mniej kobiet niż obecnie powinno zajmować kierownicze stanowiska?”. Jednocześnie zostały wymienione sfery publiczne, których dotyczyło. Odpowiedzi Polaków ukształtowały się dość ciekawie. 50%  uznało że powinno być więcej przedstawicielek płci pięknej w rządzie. 45% chętniej widziałoby panie w partiach politycznych, 40% w administracji państwowej, 39% przedsiębiorstwach przemysłowych, a o 4% mniej w sądownictwie. O tym, że powinno się ograniczyć liczbę pań pełniących ważne funkcje we wspomnianych sektorach przekonanych jest od 4 do 7 %, w zależności od dziedziny życia.

Występuje zróżnicowanie poglądów ze względu na płeć. Jak nie trudno się domyślić kobiety znaczenie częściej i chętniej deklarują, iż powinien zwiększyć się ich udział w życiu publicznym, bez względu na jego dziedzinę. Mężczyźni dla odmiany, zazwyczaj prezentują pogląd, wedle którego, wystarczająca ilość kobiet zajmuje stanowiska kierownicze bądź też pełni ważne funkcje publiczne. Sporo zwolenników większego zaangażowania kobiet można znaleźć pośród osób mających wyższe wykształcenie oraz pracujących na własnych rachunek poza rolnictwem. Przedstawiciele grup społecznych o niższym wykształceniu stosunkowo najczęściej nie mają wyrobionej opinii na ten temat lub nie widzą potrzeby intensyfikowania udziału kobiet w życiu politycznym, gospodarczym czy kulturalnym kraju.

Przeciwnicy parytetu ?

Zasada parytetu sprowadza się do tego, że prawo miałoby określać jaką minimalną część  miejsc w rządzie, administracji państwowej czy kierownictwie instytucji publicznych powinny zajmować kobiety. Jedni widzą w tym swego rodzaju metodę walki z dyskryminacja , inni natomiast formę przymusu obsadzania stanowisk niekompetentnymi osobami, tylko po to, aby dać wyraz  „równości płci”.    Praktyki tego typu mają zarówno zwolenników jak i przeciwników, budząc jednocześnie wiele kontrowersji.

Ponad połowa obywateli sprzeciwia się wprowadzeniu obowiązkowych, minimalnych wskaźników obecności kobiet w różnych dziedzinach publicznych, z czego 27% jest zdecydowanie tego zdania, a 28% „raczej” deklaruje taki pogląd. Zaledwie prawie co 13 osoba zdecydowanie popiera zasadę parytetu, a prawie 1/5 nie ma zdania na ten temat.

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: