Rozwód jest ciężkim i stresujacym przeżyciem dla kobiety,nie jest to latwe,Kobiecie towrzyszy dużo emocji i nie tylko tych zych bo i dobrych bo przeciez jeśli ona chciaa rozwodu to przynajmniej jest ta satysfakcja ,że kiedyś on musi być.Żal, smutek, ale i poczucie ulgi - te uczucia są nierozerwalnie .Dlatego wczesniej najlepiej się do niego przygotowac i odprężyć wizyta wcześniejsza z adwokatem jest wskazana przeciez mozemy dowiedziec się jakie będa pytania,czym nas zaskoczą na sprawie rozwodowej i jak ona się odbywa.Najwazniejsze jest wsparcie ze strony przyjació czy rodzinny.W samotności ciężko sobie z rozwodem poradzić ,Dlatego wspóne spotkania ,oraz to co lubimy z kolezankami ,chodzenie do kina,na silownie,czy na zakupy wzmocni nas bo nie zostaniemy z tym problemem i smutkami obawami sami dlatego warto sie odtworzyć i przyjąć pomoc przyjació w tych trudnych momentach zycia.Bo wasnie koniec rozwodu jest poczatkiem wlasnie czegosc nowego.Gdy jedne drzwi do szczęścia zamykają się, inne stają przed tobą otworem "

Rozwód jest bardzo bolesny. Osoba, która tego nie chciała tęskni za swoją drugą połówką, ale musimy pomóc takiej osobie pozwolić na odczuwanie i wyrażanie swojego smutku. Trzeba wesprzeć emocjonalnie taką osobą i utrzymywać z nią kontakt, aby nie zapomniała, że ma wokół kochające osoby. Myślę, że należy także przebaczyć, bo bez tego nie zazna się spokoju, to chyba jeden z najtrudniejszyc h procesów, jakie przyjdzie takiej osobie przejść. Nie można pozwolić na to, aby się odizolowała od świata, z czasem powinniśmy przekonać ją, aby zaczęła robić to, co lubi, na co przedtem nie miała czasu, może ma pasje, których nie mogła wcześniej realizować. Od ludzi wspierających wymagałabym przede wszystkim umiejętności słuchania, a czasem po prostu ramienia, na którym wesprze się ta osoba. I pamiętajmy, że rozwód wcale nie musimy oznaczać końca, wręcz przeciwnie, może być początkiem nowego, fascynującego życia.

Rozwód, a więc zakończenie sformalizowaneg o związku to przeważnie rzecz obciążona kosztami psychologicznym i. Dotyczy to szczególnie kobiet, jako mądrzejszych, a więc wrażliwszych. Rozpad związku malżeńskiego niesie wiele myśli, refleksji i wspomnień. Przecież to malżeństwo mialo być "tym". Tym do końca...

Zatem pojawiają się pesymistyczne myśli. Że coś (znów) nie wyszlo, że teraz czeka już tylko samotność. No i te pytania od rodziny, znajomych, sąsiadów o męża... Na samą myśl o rozwodzie wielu robi się niedobrze, choć przekonanie o tym, że nie jest się szczęśliwy w związku malżeńskim uroslo już w nie mala haldę. I trudno jest uwierzyć w to, że po ogloszeniu rozwodu przez sąd "w imieniu Rzeczypospolite j Polskiej" może rozpocząć się nowe, lepsze życie. Gdzie partner jest rzeczywiście partnerem, a nie obojętnym draniem, katem, pijakiem, zimnym nalogowym zdradzajacym.

Często nie ma co dalej się męczyć z kimś, kto nas rani lub przestalo mu na nas zależeć a nie rokuje na zmianę, poprawę. Życie ma się jedno.

Jak już zostalo powiedziane, to ciężki życiowe wybory o wielkich skutkach. Ale... najczęściej warto zdobyć się na wysilek ich dokonania. I tu, w tych ciężkich chwilach warto, by towarzyszyli nam najbliżsi, najbardziej zaufaniu ludzie - rodzice, dzieci, przyjaciele. Każdy musi znaleźć sobie stalego powiernika, towarzysza drogi po rozwodowym bruku. Takiego, do którego może zadzwonić o każdej porze dnia i nocy z pewnością, że uzyska opinię, radę lub po prostu zostanie wysuchany. Osoba taka zabierze będącą na rozwodowej ścieżce kobietę na zakupy, do kina, na drinka, do kosmetyczki czy fryzjera, etc. Podaruje jej ciekawą książkę czy nową pytę. Towarzysz tego rozwodu będzie trzyma rękę na pulsie, wzmacnia suszność podjętej decyzji. Będzie ambasadorem nowego życia, mecenasem nowego rozdania. Musi trwać. Jeśli trzeba pomóć w znalezieniu prawnika czy psychologa. Jego glowne zadanie to po prostu być!

Najwiekszy problem towarzysze rozwodowej drogi, a więc wspóluczestnicz acy w rozwodzie mają z "nosicielkami" syndromu ofiary. Kobietom tym najtrudniej bylo bowiem podjąć decyzje o rozwodzie, choć patrząc z dystansu, najbardziej powinny. Często jednak zwlekaly z decyzja o rozwodzie lub ze zlożeniem pozwu rozwodowego. I znosily niczym męczennice cale okresy przemocy fizycznej i psychicznej. Byly bite, poniewierane, kontrolowane i swego rodzaju ubezwlasnowolni one. I one przyzwyczaily się do swego losu, każdy czyn przeciwko nim dokonany przez męża dawno już wybaczyly. Usprawiedliwily swoich oprawców nierzadko bzdurnymi, nielogicznymi tlumaczeniami.

Kobiety "kochające za bardzo" - jak określa to Robin Norwood w swej książce wlasnie pod tytulem: "Kobiety, które kochają za bardzo", to kobiety zachowujące się jak uzależnione od swoich malżonków i to mimo, że ci mogli być największymi lajdakami, katami, oprawcami.

Ale kobieta czuje względem takiego delikwenta poczucie wyrządzonej mu krzywdy ("przecież to ja go zostawiam") i zdaje jej się, że tęskni za nim. Często kobiety takie dają się wmanipulowywać przez toskycznych malżonków. I sami pragną kontaktu z tym, z którym jeszcze niedawno chciayby się rozstawać. Może je choćby zwyzywać telefoniczne, ale one odbierają to jako pozytyw, bo wiedzą, że ich "niezdrowo kochany" ma się dobrze, jest w dobrej formie...

Tu - uwaga! - kobiety, które kochają za bardzo przypominają alkoholików. Są zdolne do dużych klamstw w stosunku do osób, które okazaly im najwięcej wsparcia. Mówią, że nie mają kontaktu ze swoimi mężami, lecz ten kontakt jest, także z inicjatywy poszkodowanych kobiet.

Kobieta myśli, że jej mąż się zmieni. Zmieni się po ślubie... Zmieni się po narodzinach dziecka. Zmieni się, gdy pierworodna(y) pójdzie do szkoly. Ale się nie zmienia. Dalej zanidbuje / pije / bije.

By znaleźć szczęscie na nowej drodze życia potrzeba "pomagacza" - tego towarzysza wspóluczestnicz ącego w calym stadium rozwodowym. Często brak takiej osoby odwodzi kobietę od rozwodu, od wielkie szansy. Bo skoro pojawiają się myśli o rozwodzie, to musi być bardzo źle i nikle szanse. A już po wyjściu z sądowych murów, tuż za rogiem może czekać życie, na które zasugujemy - zdecydowanie lepsze, szczęśliwsze.

Mowa to o tym, że czasem osoba pomagająca innej w rozwodzie musi być nie tylko spowiednikiem, ale i strażnikiem. I pilnować, by jej podopieczna nie popenila kolejnego glupstwa i nie wrócila do męża, który ją bije. Zatem rola owego "pomagacza" nie jest nie tylko latwa, ale i bywa nieprzyjemna z uwagi na potrzebę zachowania pewnego dystansu do zaufania rozwodzącej się kobiety, która postępuje w sposób sabo zdecydowano lub coś po prostu niejasno kręci. To zastosowanie także w przypadku, gdy mąż znalaz sobie inną, np. mlodsza, a porzuconej żonie wraz z otrzymaniem pozwu rozwodowego urodzil się w glowie pomysl blagania męża o opamiętanie lub zasypywanie go poczuciem winy czy też zemsty. Wówczas wizyty w pracy, telefony, SMS-y czy maile stają się obsesją, która nie jest zdrowa i nie sprzyja pogodzeniu się z utratą podmiotu, a więc oddala wizję powrotu do normalnego funkcjonowania.

Osoba pomagająca innej dokończyć etap rozwodu i dać sobie wielką szansę na nowe, lepsze życie musi ciągnąć ją do przodu i nie pozwolić oglądać się wstecz, w to co bylo, bo najczęściej bylo zle. Musi być motywatorem, motorem napędowym. Uosobionym dodaniem otuchy, spersonalizowan ą nadzieją na lepsze jutro.

Rozwód to nie koniec świata. Czasem malżeństwo, które zamykane jest poprzez rozwód bylo dobrym doświadczeniem, negatywną lekcją. Warto tu przytoczyć może komuna, może truizm, iż co nas nie zabije, to nas wzmocni. Z papierkiem rozwodowym w ręku można być naprawdę silniejszą.

I wówczas dobrze, gdy wspierająca urządzi jakąś imprezę lub wręczy książkę taką jak ta Amy Botwinick "Gratulacje z okazji rozwodu" ze szczerymi życzeniami wszystkiego najlepszego z okaz rozwodu i tym samym dania sobie szansy na nową, lepszą drogę życia.

A jednak i mi się udało :-) Dziękuję i gratuluję pozostałym!