Każda kultura ma charakterystyczne dla siebie obrzędy i ceremonie. Tradycje żydowskiej ceremonii ślubnej mają bardzo duże znaczenie symboliczne. Jednocześnie istnieje spora różnorodność obyczajów, w zależności od regionu i stopnia ortodoksyjności.

Małżeństwo w judaizmie

Judaizm jest religią, która w szczególny sposób postrzega instytucję zamążpójścia. Małżeństwo jest wypełnieniem obowiązku, który nakazany został przez samego Stwórcę. Ani mężczyzna ani kobieta nie doznają spełnienia jeżeli nie połączą się węzłem małżeńskim.  Rabin Elazar,  powiedział kiedyś: "Mężczyzna, który nie poślubił kobiety nie jest człowiekiem, gdyż Tora mówi: "Stworzył ich jako kobietę i mężczyznę [...] I nazwał ich Człowiekiem”. Ponadto zgodnie z wiarą żydowską, małżeństwo jest  źródłem błogosławieństwa na całe życie.

Którego dnia?

Nie ma dowolności, jeżeli chodzi o dzień w którym może dojść do zawarcia małżeństwa. Śluby zakazane są w piątki oraz podczas takich świąt jak na przykład w Pascha czy szabas.  Wesele natomiast, może odbywać się sobotnim wieczorem, w niedzielę lub też każdego innego dnia tygodnia.

Przed ślubem

W ostatni Szabat przed ślubem przyszły mąż wraz ze swoim ojcem zostają wezwani do  czytania Tory. To samo ma miejsce w dniu ślubu jeżeli wypada on w poniedziałek lub czwartek. W dni te, rano czyta się Pięcioksiąg, czyli najważniejszy tekst objawiony w judaizmie. Narzeczona natomiast, w okresie poprzedzającym zamążpójście poddawana jest   rytualnemu oczyszczaniu. Polega ono na dokładnym zanurzeniu w wodzie, w mykwie, czyli żydowskiej łaźni. Świadkami są przyjaciółki dziewczyny oraz kobiety z jej rodziny. Ważne jest, aby przyszła żona nie miała makijażu ani biżuterii, gdyż tylko wtedy może zostać dokładnie oczyszczona. Zgodnie z tradycją, para młoda na kilka dni przed ślubem wcale się nie widuje oraz pości, co ma na celu wzmocnienie ich uczuć.

Chatan, Kala i chuppa

Ślub udzielany jest przez rabina. Poza tym konieczni są świadkowie płci męskiej, którzy nie należą do rodziny Pana Młodego, nazywanego Chatan.  Ich zadaniem jest  zaświadczenie, że małżeństwo zostało faktycznie zawarte, a następnie podpisanie za małżonków kontraktu ślubnego. Ceremonia zazwyczaj ma miejsce w synagodze, może jednakże odbywać się również na dziedzińcu przy świątyni lub nawet w prywatnym domu. Ważne jest aby ślub został zawarty pod tradycyjnym baldachimem, czyli chuppą. Wykonuje się ją z jedwabiu bądź aksamitu i ma przypominać o dziejach narodu żydowskiego. Poza tym ważne jest aby uczestnicy ceremonii zamążpójścia nosili nakrycia głowy, nawet jeżeli nie są Żydami. Kala, czyli Panna Młoda, zazwyczaj ubrana jest na biało, co symbolizuje czystość oraz nosi welon. Rabin udziela parze błogosławieństwa,  a następnie Pan Młody  wkłada obrączkę na palec wskazujący prawej ręki ukochanej i wypowiada słowa przysięgi. Panna młoda milczy, co odbierane jest jako zgoda. Po wręczeniu obrączki kapłan czyta głośno kontrakt małżeński, zwany ketuba, po czym wszyscy zebrani odmawiają Siedem błogosławieństw.  Następnie narzeczeni piją wino z jednego kielicha, co symbolizuje ich pragnienie jedności i wspólnego życia. Potem mężczyzna rzuca naczyniem o ziemię i gniecie je nogą. Obyczaj ten symbolizuje zniszczenie świątyni w Jerozolimie oraz przypomina o kruchości ludzkiego życia.  

A po ślubie …

Po ślubie mąż i żona udają się do pokoju zwanego jichud. Przebywają w nim kilka minut, a następnie wracają do gości, aby rozpocząć ucztę. Na koniec posiłku odmówione zostaje Siedem Błogosławieństw, a ukoronowaniem wieczoru są tańce, podczas których, obie płcie bawią się oddzielnie.

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: