Po raz trzeci w tym miesiącu mam okazję wysłuchać, chwilami zjawiskowej wręcz, kłótni małżeństwa, które mieszka za ścianą. W dialogi mojego ulubionego serialu, wdziera się stanowczy baryton, który ewidentnie nie widzi nic złego w noszeniu pogniecionej koszuli, w towarzystwie piskliwego sopranu, który zdecydowanie nie ma zamiaru wstydzić się za niechlujnego męża.

Każdy człowiek ma swoje przekonania, wartości i zasady, którymi kieruje się w życiu. Kiedy zaczynamy tworzyć z kimś bliski związek, nieuniknione stają się spory i konflikty, ponieważ niemożliwym jest zawsze i we wszystkim się ze sobą zgadzać. Nikt nie lubi się kłócić, dlatego też zazwyczaj ludzie starają się tego unikać i nie doprowadzać do sytuacji, które mogą zaogniać wzajemne antagonizmy i pretensje. Strategia taka na dłuższą metę może jednak okazać się zgubna dla związku, ponieważ partnerzy zatracą umiejętność osiągania kompromisu i zapomną, jak pięknie jest się godzić. Chcąc unikać drażliwych tematów i sytuacji para zawęża listę wspólnych spraw oraz czynności, które razem wykonują. Ma to definitywnie negatywny i niszczący wpływ na głębokość relacji, powodując spadek zaangażowania. Poza tym, sielankowy związek, w którym nie ma powodów do zatargów jest najzwyczajniej w świecie nudny, a jak wiadomo, nikt nie lubi się nudzić. W każdym razie zbyt długo. Lepiej więc od czasu do czasu powiedzieć co nam leży na wątrobie niż dreptać wokół problemów. W przeciwnym razie, omijanie konfliktów i dążenie za wszelką cenę do życia w pełnej zgodzie czy jedności poglądów, może uczynić związek nijakim i płytkim, a stąd już tylko malutki kroczek do jego rozpadu. Konflikty oraz problemy, którym nie stawiamy czoła nasilają się, ostatecznie wybuchając z siłą przekraczającą nasze możliwości radzenia sobie z nimi. Podobnie jest z bólem zęba. Jeżeli nie zgłosimy się do dentysty na czas, mała, niegroźna dziura przerodzi się w niezwykle bolesny stan chorobowy, a my zamiast plomby zyskamy pustą przestrzeń, po wyrwanym zębie. Ważne jest również to, że gdy nie sygnalizujemy partnerowi w żaden sposób, iż coś nam się nie podoba, to będzie mu niezwykle trudno zrozumieć lawinę wyrzutów i pretensji, gdy wreszcie zdecydujemy się przestać dusić w sobie złość i niezadowolenie.

Bardzo często zwlekamy z opowiedzeniem o tym, co nas boli w zachowaniu partnera. Na pozór może wydawać się to bezsensownym postępowaniem, bo przecież im szybciej rozwiążemy problem, tym krócej będziemy odczuwać jego negatywne skutki. Prawda jednak jest taka, że rozmowa na niewygodne tematy, często skutkująca sprzeczką, jest nieprzyjemna dla obu stron konfliktu. Zanim jeszcze rozpoczniemy omawiać drażliwy temat, już wiemy, jakie mniej więcej emocje będą w nas pulsowały. Nic więc dziwnego, że ludzie starają się jak najdłużej odwlekać moment w którym ogarnie ich żal, smutek, złość czy wręcz nienawiść. Motywacja do rozwiązania problemu i podzielenia się z partnerem odczuciami spada wraz ze stopniowym zbliżaniem się terminu zamierzonej rozmowy. Mamy tu do czynienia z typowym zachowaniem „chciałabym, ale się boję”. Zazwyczaj czynnikiem ostatecznie skłaniającym do rozpoczęcia unikanego dialogu jest silna emocja, jak na przykład gniew, która nie pozwala dłużej udawać że wszystko jest w porządku. Dojście do kompromisu przez skłóconą parę jest możliwe tylko w wyniku jasnego zaprezentowania argumentów i konkretnego wyrażenia uczuć oraz pragnień, które drzemią w obojgu. Osiągniecie porozumienia jest zazwyczaj trudne, bo wymaga od partnerów zrezygnowania z wymarzonej możliwości rozwiązania konfliktu.  

Od jakiegoś czasu moi sąsiedzi są podejrzanie spokojni. Żadnych kłótni ani nawet delikatnie głośniejszej wymiany zdań. Albo cisza przed burzą, albo osiągnęli kompromis i lada dzień zobaczę, jak właściciel barytonu zmierza do pracy w wyprasowanej, ale tylko do połowy koszuli.

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: