„Wyobrażam sobie jak on się czuje”. „ Strasznie jej współczuje, przecież to musi być nie do zniesienia”. „Chciałabym mu pomóc, wygląda na załamanego”. Tego typu szczerze wymawiane zdania świadczą o empatii. Nie jest to zupa z Azji, wbrew temu co sugerowała jedna z bohaterek filmu „Lejdis”, ale umiejętność wczuwania się w cudze emocje i odczucia, a także rozumienia ich. Jest ona jednym z fundamentów udanego związku. Partnerzy powinni nie tylko chcieć ale i potrafić, przejmować się nieszczęściem ukochanej osoby, rozumieć jej emocje oraz odmienny punkt widzenia.  

Empatia nie jest mechanizmem jednorodnym i wyróżnia się różne jej oblicza. W kontekście związku jest ona przede wszystkim współczuciem dla partnera, który natknął się w życiu na jakiś problem czy wyjątkowo nieprzyjemne trudności. Współczucie jest emocją, którą kierujemy na drugiego człowieka, co oznacza, że odczuwamy coś ze względu na jego dobro, a nie nasze własne. Skłonność do tego typu reakcji sprawia, że będąc z kimś staramy się stanowić dla tej osoby wsparcie i przysłowiowe ramię do wypłakania się. Zachowania takie wzmagają poziom satysfakcji w związku, co ma swoje źródła między innymi we wzajemnym okazywaniu ciepła, serdeczności, pomocy oraz dobrym porozumiewaniu się.

Empatię określa się również jako własne cierpienie, które odczuwamy, gdy dowiadujemy się o przykrości czy krzywdzie, spotykającej innego człowieka. Uczuć nie kierujemy w takiej sytuacji na inne osoby lecz na siebie samego, „do wewnątrz”. W takim wypadku pomoc partnerowi w kłopocie jest tak naprawdę egoistycznym zachowaniem, mającym na celu uśmierzenie naszego bólu czy poprawę samopoczucia. Czasem zdarza się tak, że udaje nam się pozbyć własnego cierpienia nie udzielając pomocy partnerowi, a wtedy maleje motywacja wewnętrzna do wspierania go w kłopocie. Współczucie okazuje się znacznie silniejszym czynnikiem powodującym, że pomagamy drugiemu człowiekowi, ponieważ działanie nie jest zależne od naszego dobrostanu emocjonalnego, ale od pragnienia poprawy sytuacji człowieka w opresji. Przykładowo, jeżeli mąż zostaje zwolniony z pracy, przez co rodzina nie ma środków utrzymania, żona odczuwa strach o los dzieci i siebie samej, więc udziela wsparcia  mężowi. Jednakże, gdy kobieta znajdzie zatrudnienie, stopień jej zrozumienia dla sytuacji męża obniży się, ponieważ w mniejszym stopniu doskwierają jej obawy wewnętrzne. Gdyby jednak troska żony miała swoje źródła we współczuciu, niezależnie od tego czy znalazłaby pracę czy nie, stanowiłaby oparcie dla mężczyzny, ponieważ jej celem byłoby poprawienie jego, a nie własnego, samopoczucia.  

Wczuwanie się w innego człowieka jest ponadto umiejętnością przyjmowania cudzego punktu widzenia, jak i patrzenia na sprawy z innej perspektywy. Zdolność ta jest niezwykle istotna, jeżeli chodzi o wzajemne zrozumienie partnerów i możliwość porozumienia, pomimo rozbieżnych poglądów. Pomaga ona uniknąć niepotrzebnych spięć, konfliktów i nietolerancji dla cudzej odmienności. Pojęcie tego co myśli, zamierza bądź czuje partner, nie jest jednak sprawą łatwą. Często nastręcza to trudności emocjonalnych, nie tylko ze względu na pewne fundamentalne różnice w postrzeganiu świata przez mężczyzn i kobiety.  Bardzo trudno jest zaakceptować fakt, że możemy nie mieć racji. Dopuszczenie możliwości istnienia innych punktów widzenia jest w pewnym stopniu zaakceptowaniem, że możemy się mylić. Różnice poglądów mogą prowadzić do kłótni między partnerami, którzy nie zawsze potrafią uszanować racje czy przekonania bliskiej osoby.

Rozbudowana empatia pozwala trafniej rozpoznawać myśli, pragnienia i emocje partnera, co sprawia że mężczyzna i kobieta lepiej się rozumieją. Stwarza to silne fundamenty dla związku. Poza tym wczuwanie się w drugą osobę, umożliwia uświadomienie sobie w jaki sposób nasza druga połówka postrzega prawdziwe szczęście. A czy nie o to właśnie chodzi, aby uszczęśliwiać ukochaną osobę?

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: