Laurie Teardrop / Kitty Attribution License

„Ani różnica poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic, prócz jej braku.” Powiedziała wiele lat temu Maria Dąbrowska, polska pisarka, urodzona pod koniec XIX wieku. Czy miała rację?

Teorie wysuwane przez współczesnych psychologów wskazują na trzy momenty, w których następuje rozpad związku. Po pierwsze wtedy, gdy pomimo obecności namiętności  i intymności pomiędzy partnerami, nie pojawia się zaangażowanie. W oczywisty więc sposób, jeżeli nie zależy nam na związku, nie będziemy dążyć do jego umocnienia bądź utrzymania. Pojawia się tu często asymetria uczuć, czyli jeden z partnerów wykazuje większą inicjatywę i siłę w sferze uczuć czy pragnień. Drugim z momentów jest czas, gdy zanika namiętność. Wtedy właśnie wygasają te relacje, których istnienie opiera się na naiwnych wizjach pary zapatrzonej w spajającą siłę namiętności. Trzecim natomiast jest zanik zaangażowania czy też intymności. Mężczyzna i kobieta przestają o siebie dbać, nie zależy im już na swoim dobrze tak jak kiedyś, nie odczuwają również potrzeby zwierzania się sobie wzajemnie etc.

W latach 80 XX wieku, psycholog Steve Duck, wyróżnił cztery ogólne fazy rozpadu związku.  Pierwsza dotyczy tego, co dzieje się w głowie i sercu jednego z partnerów, a więc wypływa z jego psychiki. Pojawia się, gdy stwierdzamy brak satysfakcji ze związku. Proces rozgrywa się wewnątrz nas i pozostaje poza zasięgiem drugiej połówki lub innych ludzi. W fazie tej, uważnie obserwujemy partnera, szukając jego wad, aby lepiej zrozumieć własne niezadowolenie. Dokonujemy bilansu zysków i strat jakie płyną dla nas z relacji i rozważamy, czy są inne sposoby ułożenia sobie szczęśliwie życia. Bierze się wtedy pod uwagę również koszty jakie niesie za sobą rozstanie. W etapie drugim konfrontujemy nasze odczucia z partnerem i informujemy go o tym że jesteśmy niezadowoleni. Czasem czynimy to w wyniku indywidualnej decyzji, czasem natomiast, druga osoba zauważa nasz dyskomfort i sama zaczyna dociekać co jest nie tak. Wszystkie karty idą na stół, gdy zaczynamy wyjaśniać co nam nie pasuje, a wtedy mniej lub bardziej skutecznie dochodzi się do kompromisu. Jest to moment, w którym para łączy swoje siły dla ratowania związku, wciąż zastanawiając się czy warto, czy może lepiej zakończyć relację. Gdy kobieta i mężczyzna decydują się mimo wszystko na rozstanie następuje faza trzecia. Zastanawiamy się wtedy, jak doprowadzić do końca partnerstwa i w jaki sposób powiadomić o tym fakcie otoczenie. Ostatnią kwestią łączącą dotychczasowych partnerów staje się więc ustalenie w jaki sposób od siebie odejść. Pojawiają się takie kwestie jak zachowanie lub utrata dumy, wyrzuty sumienia i poczucie winy, oraz społeczne konsekwencje rozstania. Partnerzy muszą stawić czoła reakcji znajomych, przyjaciół i rodziny. Właśnie ze względu nich tworzy się tak zwaną publiczną wersję powodów rozejścia się. Ostatni etap rozpadu związku to jego „życie po śmierci”. Chodzi tu o psychicznie oderwanie się od partnera i relacji, która nas z nim łączyła. Ludzie często zajmują się rozpamiętywaniem i analizowaniem przeszłości, prowadzącym czasem do idealizowania danej osoby i wymazywania jej wad. Dobrą alternatywą jest  aktywne zaangażowanie się w coś innego, niekoniecznie kolejny związek, ale na przykład jakieś hobby, spotkania ze znajomymi, czy znalezienie nowej pasji. Na nową miłość jeszcze przyjdzie czas, a szukanie kogoś na siłę, jest najgorszym wyjściem.

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: