W Holandii ponad połowa wszystkich małżeństw zawierana jest przez osoby, które mieszkały od siebie mniej niż 10 km, a więc na jednej ulicy, osiedlu bądź w tej samej dzielnicy. Generalnie, najwięcej par dobiera się spośród ludzi, którzy mieszkają blisko siebie. Podobnie kształtuje się sytuacja jeśli chodzi o nawiązywanie przyjaźni czy odczuwanie sympatii. W latach 50 przeprowadzono badanie polegające na obserwowaniu relacji między sąsiadami. Jeżeli jeden lokator miał od drugiego drzwi wejściowe w odległości 7 metrów lub mniej, nawiązywała się między innymi swego rodzaju bliższa znajomość i mówili o sobie jako o zaprzyjaźnionych. Natomiast, jeżeli jeden sąsiad miał drzwi oddalone od drugiego 27 metrów i więcej, praktycznie nie było mowy o stosunkach koleżeńskich czy nawet o silniejszym o uczuciu sympatii. Czemu tak się dzieje?

Prawidłowość jest taka, że im częściej kogoś widzimy, rozmawiamy z nim, spotykamy się itp. tym bardziej go lubimy i vice versa. Dzieje się tak, ponieważ kontaktując się z kimś stosunkowo często, mamy szansę lepiej go poznać. Dość rzadko i tylko w określonych sytuacjach, uczucia doznawane w kontaktach społecznych są negatywne, tym samym więc, spędzając z kimś więcej czasu odbieramy od niego przede wszystkim przekazy o pozytywnej treści i dodatnim ładunku emocjonalnym. Im częściej ktoś jest dla nas dobry, miły, grzeczny, serdeczny itp., tym bardziej go lubimy, bo jesteśmy w pewnym sensie nagradzani – zachowanie drugiego człowieka dostarcza nam przyjemności. Relacja rozwija się, gdy dwoje ludzi ma dużo okazji do okazywania sobie sympatii i wzajemnego wręczania „nagród” w postaci wsparcia, czułych gestów itp. Częste kontakty odgrywają dużą rolę przy umacnianiu nowo powstałego związku, aczkolwiek odgrywają również dużą rolę między partnerami, którzy są ze sobą już dłuższy czas.

Interesujący jest jednak fakt, że nawet przykre i bolesne kontakty, jeśli są częste, budzą przywiązanie, a nawet silne uczucia jak miłość. Absurd? Mechanizmowi temu podlegają na przykład dzieci z rodzin patologicznych. Maluch zaniedbywany i bity przez matkę alkoholiczkę, mimo to kocha ją i zabiega o choćby cień pozytywnych uczuć z jej strony. Podobnie jest zresztą w sytuacji, gdy rodzice wychowują noworodka, który cały dzień i prawie całą noc płacze, a przez większość czasu jest niezadowolony lub głodny. Mimo paskudnie pachnącej pieluchy rodzice i tak z każdym dniem coraz bardziej kochają swoje maleństwo.

Wszystkie te zachowania wynikają między innymi stąd, że gdy kogoś nie znamy, budzi w nas niepewność. Nie wiemy czego się spodziewać i jak odczytywać jego zachowania, więc im częściej kogoś widujemy i lepiej poznajemy, tym bezpieczniej się czujemy. Poza tym, pozytywny fundament składający się z wzajemnych uczuć, staje się tym silniejszy im bardziej zachowania partnerów są ze sobą w powiązane. Im częściej kogoś widujemy tym więcej mamy okazji do odpowiadania naszym zachowaniem na jego postępowanie. Tego typu mechanizmy zbliżają, bo utwierdzają człowieka w przekonaniu, że jest zauważany przez innych, a dokładniej – przez partnera.

Może powinniśmy częściej pożyczać cukier od sąsiadów, bo nigdy nie wiadomo kto mieszka drzwi obok?

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: