„Nie mogę od niego odejść, po prostu nie mogę”. To chyba jedno z najczęściej wypowiadanych zdań przez bohaterki telenoweli. Nie tylko Esmeraldy, Isaury, Samanty,Magdy M. czy inne piękne serialowe żony i kochanki mają problemy z odejściem od swoich partnerów. Również w prawdziwym życiu ludzie kontynuują związek, mimo że już tego nie chcą. Dlaczego tak się dzieje?

Jedną z barier, która sprawia, że nie przychodzi nam łatwo zakończenie związku jest poczucie winy. Narodziny tego uczucia są ściśle powiązane nie tylko z wewnętrznymi przeżyciami, ale także z innymi ludźmi, reakcją społeczeństwa na określone zachowanie czy też normami i wartościami wyznawanymi w naszym otoczeniu. Czasem towarzyszy nam poczucie winy nawet, jeżeli nie zrobiliśmy nic złego. W innych sytuacjach, nie czujemy się winni, mimo że powinniśmy. Wszystko zależy więc od reakcji innych ludzi i poziomu naszej wrażliwości na wyrządzoną im krzywdę oraz ich uczucia. Fundamentalną funkcją  poczucia winy jest  podtrzymywanie bliskiego związku z innymi ludźmi.  Niektórzy zdają sobie sprawę z siły tego uczucia i zdarza się, że próbują je wykorzystać do manipulowania partnerem lub wpływania na jego zachowanie. Na przykład żona, której nie podoba się, że mąż ogląda się za innymi kobietami, płacze w takich sytuacjach, żeby pokazać mu jak bardzo ją boli jego zachowanie. Manipulacja taka ma oczywiście sens tylko wtedy, gdy partnerowi zależy na uniknięciu zadawania nam bólu. Jeżeli nasze samopoczucie i uczucia są mu obojętne, raczej niewiele zdziałamy okazując jak bardzo cierpimy. Najczęściej jednak poczucie winy towarzyszy nam, gdy zaniedbujemy partnera, nie realizujemy złożonych mu obietnic, nie realizujemy naszych obowiązków lub robimy coś ewidentnie złego. Pożywką dla tej negatywnie zabarwionej emocji jest także nie podejmowanie wysiłku na rzecz dalszego trwania związku oraz nie zwracanie uwagi na oczekiwania partnera.

Nikt nie lubi bolesnych i zasmucających emocji, dlatego też ludzie zazwyczaj unikają negatywnych uczuć. W związku z tym, obawiając się nieprzyjemności związanych z poczuciem winy staramy się nie wycofywać ze związku ani nie ograniczać zaangażowania, nawet jeżeli nie daje on już nam tyle radości i satysfakcji, ile powinien. Bywa jednak i tak, że mimo naszych starań nie udaje się uniknąć sytuacji w której wyrządzamy komuś krzywdę,  w związku z czym czujemy się winni.  Sposobem na zminimalizowanie szkody jest symboliczne okazanie partnerowi, że źle czujemy się z tym, co zrobiliśmy. Żal za wyrządzoną krzywdę udowadnia drugiej osobie, że nadal nam na niej zależy. Niestety nawet w obliczu ciągłych pretensji żony, gdy mąż spóźnia się na obiad, w końcu przestanie  on odczuwać poczucie winy. Gromadzące się wyrzuty kobiety z czasem zaczynają ograniczać pozytywne uczucia żywione przez partnera, który ostatecznie sam zaczyna mieć do niej pretensje i coraz mniej chętnie wraca do domu. Wszystko to wynika z różnych oczekiwań kobiety i mężczyzny tworzących związek. Rozwiązaniem jest albo zmiana oceny własnego zachowania albo też zanegowanie krzywdy partnera, aczkolwiek jest to dość trudne, bo raczej ciężko przychodzi postawienie cudzego dobra ponad naszym.

Gdy kończą się wzajemne, ciepłe odczucia w związku, następuje również „śmierć” pozytywnego wpływu poczucia winy na relację. Uczucie to przestaje być barierą na drodze do rozstania partnerów, dając każdemu z nich możliwość swobodnego pójścia w swoją stronę. Co na to Esmeralda i Jose Armando?

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: