Obserwowany w ostatnich latach ogromy postęp w medycynie i w diagnostyce medycznej pozwala na coraz szybsze i bardziej precyzyjne rozpoznawanie chorób i coraz bardziej skuteczne ich leczenie. Z drugiej strony dynamicznie rozwijający się przemysł farmaceutyczny wprowadza na rynek coraz to nowsze generacje specjalistycznych leków pozwalających skutecznie leczyć choroby i dolegliwości, z którymi nie tak dawno jeszcze świat medyczny nie umiał sobie radzić. Mimo tych niekwestionowanych osiągnięć medycyny i farmakologii, wiele naszych problemów zdrowotnych pozostaje nierozwiązanych. Gwałtowny rozwój cywilizacji niesie bowiem szereg nowych problemów związanych z trybem życia współczesnego człowieka: stałym pośpiechem, stresem, błędami dietetycznymi, do czego dochodzi jeszcze stale zwiększające się zanieczyszczenie środowiska. Od szeregu lat lekarze specjaliści zgłaszają coraz większą zapadalność na takie choroby jak: alergie, nowotwory, cukrzyca, otyłość. A stosowane nowe, silniejsze, skądinąd skuteczne leki, są często obciążone poważnymi działaniami ubocznymi i mają wiele przeciwwskazań.

Ta sytuacja powoduje, że medycyna stale poszukuje nowych dróg niesienia pomocy chorym, a część lekarzy i pacjentów zwraca się ku naturalnym metodom leczenia, w tym ku homeopatii. Zarazem część środowiska medycznego jest zdecydowanie krytyczna wobec metody homeopatycznej wysuwając zarzut, że jest ona metodą „nienaukową”, a zatem nie może być skuteczna. Ocena taka wiąże się niewątpliwie z faktem, że nie jest znany mechanizm działania leku homeopatycznego. Tymczasem nie znamy także w pełni mechanizmu działania wielu leków stosowanych w medycynie klasycznej. Warto przypomnieć, że wskazania leków homeopatycznych są zdefiniowane w oparciu o doświadczenie kliniczne, badania doświadczalne i toksykologię użytych do ich produkcji surowców.

Wiemy, że medycyna rozwijała się zawsze jako dyscyplina empiryczna, a podstawę do oceny skuteczności stosowanych przez nią metod stanowiła wnikliwa obserwacja wyników leczenia. Zatem ocena homeopatycznej metody leczenia powinna opierać się również na takich przesłankach. Ważniejsza od poznania mechanizmu działania leków homeopatycznych jest ocena ich skuteczności terapeutycznej, a tę potwierdzają dane pochodzące z oceny wyników leczenia. Widzimy zatem, że zarówno leki medycyny klasycznej jak i leki homeopatyczne poznajemy przede wszystkim od strony ich działania na organizm człowieka lub zwierzęcia, czyli na bazie empirycznej wiedzy, której podstawowym narzędziem pozostaje obserwacja.

Homeopatia nie pozostaje więc w sprzeczności z medycyną uniwersytecką. Leczenie homeopatyczne i leczenie alopatyczne mają określone pola działania, ale świetnie się uzupełniają, co powinno być wykorzystane dla dobra pacjenta.

Postępowanie kliniczne w homeopatii bierze pod uwagę indywidualną wrażliwość chorego i lekarz stosujący homeopatię w szczególny sposób podchodzi do objawów czynnościowych występujących u pacjenta. Reprezentuje on inne podejście do chorego, oparte na całościowym spojrzeniu. Inaczej mówiąc postrzega nie tylko chory narząd czy objawy procesów chorobowych, ale dokonuje pełnej, całościowej oceny stanu zdrowia i ogólnej kondycji chorego.

Powszechną jest opinia, że lekarz stosujący leczenie homeopatyczne poświęca dużo czasu pacjentowi, zwłaszcza w czasie pierwszej wizyty. Nie kwestia czasu jest tu jednak najważniejsza, ale nastawienie lekarza do chorego i stosowanej metody leczenia. Dokładny, pogłębiony wywiad, dotyczący także przebytych chorób u członków najbliższej rodziny pacjenta, służy poznaniu wszystkich okoliczności wystąpienia objawów choroby w celu ustalenia czynnika, który ją wywołał.

Lekarz homeopata jest zatem po prostu lekarzem, który ukończył studia medyczne, przestrzega zasad etyki lekarskiej i dysponuje dodatkowym „narzędziem” terapeutycznym, jakim jest znajomość homeopatii. Lekarz, którzy ukończył specjalistyczne kursy w zakresie homeopatii i stosuje leki homeopatyczne - tak samo jak inni lekarze - po zebraniu wywiadu i zbadaniu pacjenta, jeśli to jest konieczne zleca dodatkowe badania (laboratoryjne, ultrasonograficzne i in.) i kieruje pacjentów na konsultacje do specjalistów. Przepisuje leczenie homeopatyczne wtedy, gdy uzna, że będzie ono w danym momencie najbardziej skuteczne, a jeśli stan pacjenta tego wymaga, zaleca leki alopatyczne proponując leki homeopatyczne jedynie jako leczenie uzupełniające.

Leczenie homeopatyczne powinno być zalecane przez lekarza, gdyż tylko lekarz zdaje sobie w pełni sprawę zarówno ze skuteczności jak i z ograniczeń standardowych metod leczenia i homeopatii. I tylko on potraf ocenić właściwie stan chorego.

Źródło: www.boiron.pl

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: