http://www.flickr.com/photos/99843959@N00/1361277704 Attribution-ShareAlike License

Moja przyjaciółka zaręczyła się i planuje wyprowadzkę od rodziców. Jak na razie tylko planuje, bo nie ma za bardzo gdzie mieszkać ani też za co. Nie uśmiecha jej się wizja spędzenia pierwszych lat po ślubie  pod jednym dachem z teściami lub rodzicami, więc nie wyklucza że na dniach zrobi napad na jeden z bogatszych banków. 

KTO MIESZKA Z RODZICAMI?

W ponad pięćdziesięciu procentach polskich rodzin żyją osoby pełnoletnie, które nie zawarły jeszcze małżeństwa. Najczęściej są to młodzi ludzie poniżej dwudziestego – czwartego roku życia, natomiast 1/3 stanowią osoby w przedziale wiekowym 25 – 34 lata.   W znacznej części gospodarstw domowych mieszka dwoje pełnoletnich dzieci, a w około 14% jest to więcej niż troje. Więcej niż połowa tych młodych ludzi nie ma męża czy żony, a prawie 2/5 stanowią studenci i kontynuujący naukę, przy czym tyleż samo osób jest pracujących. W związku z dość ciężką sytuacją na rynku pracy, co piąty Polak powyżej osiemnastego roku życia, w stanie wolnym, jest bezrobotny. Całkiem spory odsetek mieszkających w gnieździe rodzinnym stanowią stare panny i kawalerowie powyżej 45 roku życia [ 6% ] oraz plasujący się między 35 a 44 urodzinami [ 8%].

DLACZEGO?

Jest kilka głównych powodów dla których spora część młodych obywateli państwa polskiego nie decyduje się na samodzielność, jeżeli chodzi o mieszkanie. Na pierwszym miejscu znajduje się nauka i związane z nią obowiązki. Opcja ta wskazywana jest prawie przez 1/3 osób nadal mieszkających pod jednym dachem z mamą i tatą. Znaczna grupa wskazuje jako powody bezrobocie, a co za tym idzie niedostatek środków finansowych, a także brak lokalu mieszkalnego. Inne często wskazywane powody sytuacji to:

• brak partnera i własnej rodziny
• stan wolny
• wygoda, i udogodnienia związane z mieszkaniem z rodzicami, którzy służą pomocą
• brak samodzielności i niedojrzałość psychiczna czy emocjonalna
• dobre warunki w domu rodzinnym,
• poczucie silnej więzi z rodzicami
• choroba i potrzeba bycia pod stałą opieką lub też obowiązek opieki nad członkiem rodziny

Czasem zdarza się jednak tak, że to nie dziecko mieszka u rodziców ale rodziciele korzystają z gościnności potomka. Jest to jednak dość marginalna sytuacja i stanowi zaledwie 1% z zaistniałych sytuacji.

JAK DŁUGO POMAGAĆ?

Generalnie Polacy w znacznym stopniu akceptują rodzicielską pomoc. Większość [ 61% ] jest zdania że wspieranie dziecka jest mu potrzebne całe życie. Jednakże znaczna cześć  społeczeństwa uważa, że jest pewna granica, za którą potomstwo powinno radzić sobie samo. Dla prawie 30% jest to chwila zdobycia przez syna lub córkę zawodu i rozpoczęcia pracy. Skromny odsetek reprezentuje pogląd, że wraz z osiągnięciem pełnoletniości bądź  wstąpieniem w związek małżeński latorośl powinna usamodzielnić się i przestać polegać na wsparciu mamy i taty. Silniejszą potrzebę kontroli i ingerowania w życia potomstwa odczuwają osoby z niższym poziomem wykształcenia a także  zajmujące się rolnictwem. 

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: