Nie ma rodziców idealnych. Nawet Ci, którzy bezgranicznie kochają swoje dziecko i pragną wyłącznie jego dobra, popełniają błędy. Potknięcia wychowawcze są nieuniknione, ponieważ ludzie są tylko ludźmi. Każdym z nas kierują od czasu do czasu emocje, złość, czy strach. Ważne jest jednak, aby nie stać się toksycznym rodzicem, który ma druzgocący i destrukcyjny wpływ na swoje dziecko.

Kim są ?

Są to rodzice, których negatywne wzory zachowań i zakorzenione dysfunkcje w stylu życia, trwale i w sposób dominujący wpływają na egzystencję ich potomstwa. Toksyczni rodziciele wyrządzają w ten sposób, mniej lub bardziej świadomie, krzywdę swoim dzieciom, wpływając na ich całe życie. Dorastający syn lub córka jest wyniszczany emocjonalnie w wyniku zaniedbywania, znieważania, poniżania, obrażania czy innego patologicznego zachowania. W dziecku zostają zakorzenione traumatyczne wspomnienia, które determinują jego przyszłe związki partnerskie, koleżeńskie, przyjacielskie i rodzinne, a także życie jako członka społeczeństwa.

Toksyczny rodzic nie zawsze trwale i systematycznie oddziałuje w negatywny sposób na swoje potomstwo. Czasem faktycznie można mówić o wieloletnim dramacie, lecz w wielu przypadkach chodzi także o pojedyncze zdarzenia. Bywa, że powinno brać się pod uwagę jednorazowe, dysfunkcjonalne zachowanie na tle przemocy seksualnej, fizycznej, psychicznej bądź emocjonalnej. Również takie zdarzenia w znacznym stopniu wpływają na rozwój osobowości.

Wpływ

Osoby dorosłe, które wychowywały się pod opieką dysfunkcjonalnych rodziców, zazwyczaj wykazują się pewnym zestawem cech charakteru i symptomów. Zalicza się do nich przede wszystkim:

• bardzo niskie lub chwiejne poczucie własnej wartości
• tendencja do zachowań autodestrukcyjnych
• poczucie bycia bezwartościowym, niepotrzebnym, nieadekwatnym
• Ludzie ci, często nieświadomie, przyjmują na siebie winę za zachowanie rodziców. Dzieci często nie rozumieją, że zasługują na miłość i opiekuńczość ze strony mamy czy taty, zwłaszcza, gdy przez większość czasu skupiają się na unikaniu ich gniewu lub kary za niewłaściwe, zdaniem rodzica, zachowanie. Dojrzały człowiek nadal znajduje się w pułapce poczucia winy i ma ogromne trudności ze zbudowaniem pozytywnego obrazu samego siebie. Często w jego głowie funkcjonuje zakorzeniony od lat mit rodzica doskonałego, który zawsze ma racje i jest nieomylny w swoich sądach i postępowaniu.

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: