Prawie 2/3 rozwodzących się par w Polsce posiada dzieci, które nie osiągnęły jeszcze pełnoletniości. Jest jednak również sporo małżeństw, które decydują się na pozostawanie razem, właśnie ze względu na fakt posiadania potomstwa.  Tak właśnie zrobili przyjaciele mojej ciotki. Mimo że już się nie kochają, i wątpię czy się chociaż lubią, to nadal są małżeństwem, dla dobra dziecka. Kiedy dowiaduję o ich kolejnej kłótni, zastanawiam się czy dobrze robią. Czy chęć ochrony dzieci przed cierpieniem, jakie wiąże się z rozpadem związku rodziców, jest wystarczająco silną motywacją do jego trwania?

Jak dowodzi polski psycholog, Bogdan Wojciszke, „prawdopodobieństwo rozwodu w pierwszym roku życia pierwszego dziecka jest bliskie zeru, jednakże narodziny następnych dzieci nie mają już tak dobroczynnych skutków”. Okazuje się, że posiadanie potomstwa, nie tyle zmniejsza częstość rozstawania się par, co po prostu opóźnia cały proces. Faktem jest jednak, że bezdzietność determinuje mniejsze szanse związku na przetrwanie. Przeciętnych Kowalskich wychowujących małego Jasia lub Małgosie łączy zaangażowanie w wychowanie dziecka i zapewnienie mu dobrego życia. Dążenie do realizacji wspólnego celu, dzielenie się troskami, problemami czy radościami związanymi w wychowaniem potomstwa spaja i wzmacnia relacje rodziców.

Rozwód wpływa bardzo szkodliwie na dziecko i jego światopogląd. Bardzo często takie problemy rodzinne odbijają się na samoocenie malucha, przystosowaniu społecznym i psychicznym, osiągnięciach w szkole, czy też więzi emocjonalnej z rodzicami. Współczesne badania dowodzą jednak, że nie taki rozwód straszny jak go malują, a dzieci radzą sobie z tą sytuacją całkiem nieźle. Oczywiście rozpad małżeństwa wywiera wpływ na potomstwo rozwodników, ale nie jest on aż tak druzgocący jak mogłoby się zdawać. Przekonanie o zgubnych skutkach historii pod tytułem „mama już nie kocha taty i nie mieszkamy wszyscy razem” wynika stąd, że przyczynami rozwodów często są dysfunkcjonalne zachowania jak nadużywanie alkoholu, bezrobocie, przemoc, kłótnie bądź przestępczość. Tak naprawdę to właśnie one mają największe znaczenie, a nie sam fakt zakończenia związku.

Szkodliwość rozpadu małżeństwa w dużym stopniu zależy od tego w jakim wieku są dzieci. Rozwód najsilniej odczuwają maluchy w podstawówce i nastolatki na poziomie gimnazjum oraz  szkoły średniej, najmniej natomiast dzieciaki przedszkolne oraz osoby w wieku uprawniającym do studiowania i starsze. Małe dzieci nie zdążyły ukształtować jeszcze obrazu swojej rodziny i łatwiej jest im przystosować się do życia pomiędzy światem mamy i taty. Starsze potomstwo, które jest już pełnoletnie, skupia się już bardziej na swojej przyszłości i myśli o założeniu własnej rodziny, więc problemy rodziców nie ingerują aż tak w jego życie.  

Generalnie mówiąc o szkodliwości rozwodu względem potomstwa decydują trzy czynniki. Po pierwsze konflikty między rodzicami, przed i po rozpadzie związku, mają negatywne oddziaływanie na dziecko, będąc źródłem stresu, cierpienia a nawet poczucia winy. Po drugie często dochodzi do pogorszenia się sytuacji finansowej, gdyż typową konsekwencją rozwodu jest obniżenie dochodów rodziny utrzymywanej przez kobietę. Po trzecie wreszcie, nieobecność lub niewystarczający poziom obecności, jednego z rodziców skutkuje brakiem odpowiednich wzorców socjalizacyjnych. Oznacza to, że mały chłopiec nie nauczy się lub będzie miał z tym problemy, aby zrozumieć, jak powinien zachowywać się mężczyzna będąc ojcem lub mężem.

Słyszałam od mamy, że znajomi mojej cioci jednak zdecydowali się na rozwód. Dziecko jest jeszcze małe, więc może nie będzie pamiętało tych wszystkich kłótni, gdy brakowało już tylko żeby noże i wałki poszły w ruch..

Anna Wroniszewska

 SłabyŚwietnyOcena ogólna: